Hoofdstuk 17

Steven rende door de uitgestorven straten. Hij had niet eens gemerkt dat hij zo ver van huis was. Verward keek hij om zich heen. Hij was vlak bij zijn huis. Even stond hij stil. Zijn ademhaling gierde door zijn keel van het rennen. Het zweet liep langs zijn rug. Uitgeput leunde hij voorover en zette zijn handen op zijn knieën. In het licht van de lantaarnpaal zag hij de uitgerekte schaduw van een jongen met halflang krullend haar.

"Steven? Dude, wat doe jij hier nou weer? Weet je wel hoe laat het is?"

Bij het horen van de bekende stem keek Steven op. Een jongen met een getinte huid en zwarte krullen grijnsde hem schaapachtig aan. Steven's mond viel open.

"Andy?! Wat doe jíj hier nou weer?!?"

"Ssh!" siste Andy. "De meeste mensen slapen op dit tijdstip hoor."

Steven dacht aan Épica en Joni. Hij keek zwijgend voor zicht uit. Andy nam Steven aandachtig op.

"Wat zie je eruit man! Je bent helemaal bezweet! Wacht eens even..." Andy viel even stil. "Heb je gehuild?"

Steven keek naar de grond en veegde met de rug van zijn hand langs zijn wang.

"Ik moet gaan." Hij wilde langs Andy heen verder lopen, maar Andy hield hem tegen.

"Laat me los!" riep Steven fel. Andy keek hem verbaasd aan.

"The Fuck... Steven, wat is er aan de hand?"

Loreneah wreef zachtjes over Arjen's rug. Hij staarde glazig voor zich uit. Ze had het gevoel dat ze zo al een eeuwigheid zaten. Arjen's ogen waren rood en zijn wangen waren nat van de tranen. Af en toe wierp hij vol afkeer een blik op de pot waar Martin's hand in zat.

"Misschien is dat zíjn nier wel." mompelde hij, terwijl hij met zijn hoofd gebaarde naar de eerste pot die hij bekeken had.

"En dat is misschien zijn bloed. Of dat." Hij ging met zijn vingers een paar rode potten langs."

"Hou op." zei Loreneah zachtjes. "Alsjeblieft."

"Het had ook jouw bloed kunnen zijn." ging hij verder. Zijn stem klonk vlak en monotoon.

"Of zelfs dat van mij." Loreneah zuchtte. Arjen stond op en liep naar de rand van het dak. Zwijgend staarde hij naar beneden.

"Arjen, kom hier..." Zei Loreneah gesmoord. Arjen verroerde zich niet.

"Alsjeblieft." Arjen schudde zijn hoofd.

"Het is mijn schuld." zei hij bitter. Zijn stem trilde.

"Bullshit." snikte Loreneah. "Kom nou gewoon hier."

Arjen zette nog een stap naar voren. Het dak kraakte. Één van de potten viel kletterend naar beneden en raakte met een smak de grond. Beneden klonken voetstappen.

"Arjen kom hier!" gilde Loreneah. Ze greep Arjen bij zijn arm en trok hem weg van de rand. Arjen struikende over een pot en viel achterover tussen de andere potten. Hij schreeuwde en kwam half overeind. Bij het zien van een vormeloos vaalroze object in één van de potten begon hij te kokhalzen en braakte over de rand van het dak. Loreanah kneep haar ogen dicht en wendde haar blik af. Beneden klonken opnieuw haastige voetstappen. En een hoge gil. Loreneah schrok op. Dat was niet de vader van Steven. Ze ging op haar buik liggen en gluurde over de rand omlaag. Een smal gezicht omlijst met blonde krullen keek angstig omhoog.

"Joni!" riep Loreneah. "Je leeft nog!"