Hoofdstuk 20

Steven stond als aan de grond genageld. Roerloos staarde hij van Loreneah's lijkbleke gezicht, naar de donkerrode vlekken in haar broek, naar het vleesmes op de grond. Het duizelde hem. Loreneah bleef al even roerloos staan, Arjen stond achter haar met zijn handen voor zijn mond. Secondenlang stonden ze zwijgend tegenover elkaar, tot Andy de stilte verbrak.
"The fúck..." mompelde hij zachtjes. "Loreneah... Wat is dit?"
Loreneah keek strak voor zich uit en zei niets. Arjen zette voorzichtig een stap naar voren en keek haar van opzij bezorgd aan. Steven schraapte zijn keel.
"Loreneah?" zijn stem klonk bizar hoog. Vol vragen keek hij naar het afschuwelijke tafereel. Hij wilde niet eens denken aan wat het te betekenen had. Ineens kreeg hij get ijskoud, alsof hij net een liter ijskoude cola in één keer achterover had geslagen. Hij sloeg zijn ogen neer.
"Ik ben teruggekomen." zei hij, redelijk overbodig. "Niemand deed open. En ik kan niet..." Hij wierp een snelle blik op Andy. Hij had geen zin om uit te leggen waarom hij bij hem was. Hij beet op zijn lip en haalde diep adem.
"Ik wil Épica redden." zei hij toen. Loreneah hapte naar adem, maar dat negeerde hij.
"Ze is míjn vriendin!" het kwam er feller uit dan verwacht.
"Ik wil haar zien." voegde hij er nog aan toe, en toen keek hij weer op en zag dat de tranen over Loreneah's wangen liepen. Meteen begonnen zijn eigen ogen ook te prikken. Hij wilde niet denken aan de reden dat Loreneah huilde. Hij wilde het niet weten. Het mes op de grond, het bloed, Loreneah's tranen... Het maakte allemaal niet uit, als Épica maar in orde was.
"Loreneah?" vroeg hij zachtjes.
"Het spijt me!" riep Loreneah, en ze zakte snikkend in elkaar. Arjen greep haar arm, maar ze rukte zich los en liet zich voorover vallen op de koude tegelvloer.
"Loreneah?!" Steven's stem klonk nu ook dreigend. Hij voelde een enorm gevoel van angst en woede in zich oplaaien.
"Steven..." zei Arjen langzaam. "Épica is..."
"NEE!" schreeuwde Steven. Hij greep Arjen bij zijn shirt.
"Waar is ze?!" zijn stem sloeg over.
"De logeerkamer." zei Arjen kalm. Steven liet hem los. Hij keek naar zij handen. Ze trilden. Hij keek op naar Arjen, die zijn ogen sloot. Hij draaide zich om en rende naar de woonkamer. Joni zat
bij de deur.
"Steven!" riep ze verbaasd, maar Steven rende langs haar heen de logeerkamer in. Toen hij Épica zag liggen deinsde hij achteruit tot hij met zijn rug tegen de muur stond. Joni was hem gevolgd.
"Steven?" snikte ze voorzichtig.


Loreneah hoorde Steven schreeuwen vanuit de logeerkamer. Ze hoorde hoe zijn stem in zijn keel stokte en overging in een hartverscheurend gehuil. Ze drukte haar handen tegen de zijkanten van haar hoofd, maar het hielp niet.
"ÉPICAA!" klonk Steven's stem dramatisch door de muren heen. Loreneah tilde haar hoofd op. Arjen reikte haar een hand aan. Loreneah pakte zijn hand en liet zich overeind helpen. Langzaam strompelde ze naar de logeerkamer. Stephen zat ineengedoken tegen de muur en huilde met lange uithalen. Loreneah veegde met haar mauw over haar betraande wangen.
"Steven." zei ze zachtjes. "Het spijt me zo."
Steven keek op. Ineens stopte hij met huilen. De wanhoop op zijn gezicht maakte plaats voor woede. Hij beet op zijn lip en sperde zijn ogen wijd open. Langzaam kwam hij overeind. Loreneah deed instinctief een stapje achteruit.
"Jij..." fluisterde hij. "Jij hebt haar..."
Loreneah schudde haar hoofd. "Waar heb je het over?"
"Dit is allemaal jouw schuld!" schreeuwde Steven en hij rende de kamer uit. Loreneah rende achter hem aan, gevolgd door Arjen en Andy. Steven rende naar de gang en greep het mes dat Loreneah daar had laten vallen. Loreneah kreeg een akelig voorgevoel. Ze liep langzaam naar hem toe.
"Steven, wat ben je..."
"Blijf uit mijn buurt!" schreeuwde Steven. Hij richtte het mes dreigend op Loreneah. Loreneah sloeg ontzet haar handen voor haar gezicht en deinsde achteruit.
"Jij hebt haar vermoord." mompelde Steven, trillend van woede. "Het is jouw schuld!"
"Waar slaat dàt nou weer op?" Andy, die de hele tijd stil was geweest, deed verontwaardigd een stap naar voren.
"Kom op, Steven, Loreneah mocht Épica. Bovendien houdt ze van jou, zoiets zou ze nooit doen."
Steven begon steeds erger te trillen, maar hield het mes met beide handen op Loreneah gericht.
"We vinden het allemaal heel erg voor je, Steven." ging Andy verder, terwijl hij langzaam naar Steven toe liep.
"Maar je weet best dat dit niet Loreneah's schuld is, dus doe nou geen dingen waar je spijt van krijgt." Hij stond inmiddels voor Stephen en pakte zonder zichtbare twijfel zijn handen vast.
"Geef dit maar even aan mij." zei hij met een onzekere glimlach. Steven's ogen werden groter terwijl Andy voorzichtig het mes uit zijn handen trok. Toen hij het mes eenmaal had deed Andy een stap opzij en slaakte een zucht van opluchting. Loreneah keek verbaasd toe hoe de tranen geluidloos over Steven's wangen stroomde en hij langzaam in elkaar zakte. Naast zich hoorde ze een snik van Joni, die naar Steven toe rende en zich naast hem op haar knieën liet vallen en haar armen om hem heen sloeg. Loreneah volgde haar voorbeeld. Zo zaten ze daar een tijdje. Toen Loreneah weer opkeek, zag dat Arjen en Andy elkaar ongemakkelijk aankeken, en onwillekeurig krulde haar mondhoeken om in een glimlach, maar het lachen verging haar snel, toen ze de tuindeur dicht hoorde slaan, gevolgd door voetstappen in de woonkamer.

Hoofdstuk 19

Loreneah legde haar vinger tegen haar lippen. Arjen knikte en drukte zijn rug tegen de muur. Joni keek voorzichtig om de hoek. Daarna keek ze achterom en gebaarde dat Loreneah en Arjen haar moesten volgen. Op haar wangen zaten nog half uitgeveegde zwarte strepen van de uitgelopen make-up. Loreneah en Arjen volgde haar door de openstaande tuindeur de woonkamer in. Joni sloop naar de deur naar de logeerkamer en legde haar hand op de klink. Haar ademhaling versnelde en ineens begon ze weer te snikken.

"Ik kan het niet." riep ze gesmoord. "Ik wil het niet zien."

Loreneah slikte moeizaam.

"Het is oké." mompelde ze. "Blijf jij maar hier." Een koude rilling kroop over haar rug. Even keek ze achterom naar Arjen. Zijn gezicht was lijkbleek, maar vastberaden. Hij sloot zijn ogen en knikte. Loreneah haalde diep adem en opende de deur. Zonder te kijken stapte ze de kamer binnen en zette een paar stappen. Langzaam opende ze haar ogen. Ze keek naar de grond. Het eerste was ze zag was een druppel bloed, en nog één, en nog één. Ze begon onbedaarlijk te trillen. Het bloed liep in een spoor richting het openstaande luik. Ze hoorde Arjen achter zich naar adem snakken. Langzaam volgde ze het spoor met haar ogen. Toen ze zag waar het vandaan kwam kneep ze haar ogen dicht en beet op haar lip. Hoewel ze wist wat ze zou zien sloeg haar hart een paar slagen over. Ze dwong zichzelf haar ogen weer te openen. Op de vloer bij het luik lag het levenloze lichaam van Épica. Haar rechter onderarm hing slap in het luik, terwijl het bloed langs haar vingers drupte. Loreneah slikte moeizaam. Tranen welden op in haar ogen en vervaagden het beeld van Épica's opengesperde ogen, die leeg naar het plafond staarden. Naast haar op de grond lag een groot vleesmes. Loreneah herkende het. De ochtend nadat ze in Amersfoort was aangekomen had Steven er nog zijn brood mee gesmeerd, en het vervolgens lachend in Loreneah's richting gestoken. Ze had speels gegild, en gedaan alsof ze echt met een mes bedreigd werd. Ze keek naar Épica's doorgesneden keel, en het stroompje bloed dat uit haar mondhoek liep. Ze dacht aan Steven's lachende gezichtop die ochtend. Hoe zou hij reageren als hij zag dat zijn vriendin met hetzelfde mes verwoord was? Langzaam liep Loreneah naar het lijk toe en liet zich op haar knieën vallen. Ze voelde hoe het bloed haar spijkerbroek doordrenkte.

"Lo-Loreneah?" vroeg Arjen bezorgd, zijn stem trilde. Loreneah schudde haar hoofd en veegde met de rug van haar hand langs haar wang.

"Steven..." snikte ze. "Steven zal..."

"Ik weet het." zei Arjen toen ze haar zin niet afmaakte. Hij hurkte achter haar en legde zijn hand op haar schouder. Loreneah draaide zich om en sloeg snikkend haar armen om hem heen. Arjen streek troostend over haar rug. Loreneah wist dat hij zocht naar woorden om het minder erg te maken, maar zelf kon ze er ook geen meer bedenken. Op dat moment klonk het geluid van de voordeur die opende, gevolgd door voetstappen in de gang. Joni slaakte een gesmoorde kreet. Loreneah liet Arjen los en griste het vleesmes van de vloer.

"Loreneah, wat ga je.." stamelde Arjen toen Loreneah opstond. Hij greep haar pols. Loreneah keek om. Arjen keek haar smekend aan. De tranen stonden ook in zijn ogen. Loreneah wendde haar blik af en rukte zich los.

"Loreneah, wacht!" riep Arjen nog, maar ze reageerde niet. Joni, die nog steeds ineengedoken bij de deur zat keek haar angstig aan. Voor ze zich kon bedenken rende ze naar de gang, waar ze abrupt bleef staan. Arjen volgde haar en bleef achter haar staan. Hij zei niks. Loreneah's gezicht betrok. Achter zich hoorde ze Arjen zachtjes vloeken. Opnieuw begonnen haar ogen te branden. Het mes viel met een kletterend geluid op de grond.