Loreneah legde haar vinger tegen haar lippen. Arjen knikte en drukte zijn rug tegen de muur. Joni keek voorzichtig om de hoek. Daarna keek ze achterom en gebaarde dat Loreneah en Arjen haar moesten volgen. Op haar wangen zaten nog half uitgeveegde zwarte strepen van de uitgelopen make-up. Loreneah en Arjen volgde haar door de openstaande tuindeur de woonkamer in. Joni sloop naar de deur naar de logeerkamer en legde haar hand op de klink. Haar ademhaling versnelde en ineens begon ze weer te snikken.
"Ik kan het niet." riep ze gesmoord. "Ik wil het niet zien."
Loreneah slikte moeizaam.
"Het is oké." mompelde ze. "Blijf jij maar hier." Een koude rilling kroop over haar rug. Even keek ze achterom naar Arjen. Zijn gezicht was lijkbleek, maar vastberaden. Hij sloot zijn ogen en knikte. Loreneah haalde diep adem en opende de deur. Zonder te kijken stapte ze de kamer binnen en zette een paar stappen. Langzaam opende ze haar ogen. Ze keek naar de grond. Het eerste was ze zag was een druppel bloed, en nog één, en nog één. Ze begon onbedaarlijk te trillen. Het bloed liep in een spoor richting het openstaande luik. Ze hoorde Arjen achter zich naar adem snakken. Langzaam volgde ze het spoor met haar ogen. Toen ze zag waar het vandaan kwam kneep ze haar ogen dicht en beet op haar lip. Hoewel ze wist wat ze zou zien sloeg haar hart een paar slagen over. Ze dwong zichzelf haar ogen weer te openen. Op de vloer bij het luik lag het levenloze lichaam van Épica. Haar rechter onderarm hing slap in het luik, terwijl het bloed langs haar vingers drupte. Loreneah slikte moeizaam. Tranen welden op in haar ogen en vervaagden het beeld van Épica's opengesperde ogen, die leeg naar het plafond staarden. Naast haar op de grond lag een groot vleesmes. Loreneah herkende het. De ochtend nadat ze in Amersfoort was aangekomen had Steven er nog zijn brood mee gesmeerd, en het vervolgens lachend in Loreneah's richting gestoken. Ze had speels gegild, en gedaan alsof ze echt met een mes bedreigd werd. Ze keek naar Épica's doorgesneden keel, en het stroompje bloed dat uit haar mondhoek liep. Ze dacht aan Steven's lachende gezichtop die ochtend. Hoe zou hij reageren als hij zag dat zijn vriendin met hetzelfde mes verwoord was? Langzaam liep Loreneah naar het lijk toe en liet zich op haar knieën vallen. Ze voelde hoe het bloed haar spijkerbroek doordrenkte.
"Lo-Loreneah?" vroeg Arjen bezorgd, zijn stem trilde. Loreneah schudde haar hoofd en veegde met de rug van haar hand langs haar wang.
"Steven..." snikte ze. "Steven zal..."
"Ik weet het." zei Arjen toen ze haar zin niet afmaakte. Hij hurkte achter haar en legde zijn hand op haar schouder. Loreneah draaide zich om en sloeg snikkend haar armen om hem heen. Arjen streek troostend over haar rug. Loreneah wist dat hij zocht naar woorden om het minder erg te maken, maar zelf kon ze er ook geen meer bedenken. Op dat moment klonk het geluid van de voordeur die opende, gevolgd door voetstappen in de gang. Joni slaakte een gesmoorde kreet. Loreneah liet Arjen los en griste het vleesmes van de vloer.
"Loreneah, wat ga je.." stamelde Arjen toen Loreneah opstond. Hij greep haar pols. Loreneah keek om. Arjen keek haar smekend aan. De tranen stonden ook in zijn ogen. Loreneah wendde haar blik af en rukte zich los.
"Loreneah, wacht!" riep Arjen nog, maar ze reageerde niet. Joni, die nog steeds ineengedoken bij de deur zat keek haar angstig aan. Voor ze zich kon bedenken rende ze naar de gang, waar ze abrupt bleef staan. Arjen volgde haar en bleef achter haar staan. Hij zei niks. Loreneah's gezicht betrok. Achter zich hoorde ze Arjen zachtjes vloeken. Opnieuw begonnen haar ogen te branden. Het mes viel met een kletterend geluid op de grond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten