Hoofdstuk 20

Steven stond als aan de grond genageld. Roerloos staarde hij van Loreneah's lijkbleke gezicht, naar de donkerrode vlekken in haar broek, naar het vleesmes op de grond. Het duizelde hem. Loreneah bleef al even roerloos staan, Arjen stond achter haar met zijn handen voor zijn mond. Secondenlang stonden ze zwijgend tegenover elkaar, tot Andy de stilte verbrak.
"The fúck..." mompelde hij zachtjes. "Loreneah... Wat is dit?"
Loreneah keek strak voor zich uit en zei niets. Arjen zette voorzichtig een stap naar voren en keek haar van opzij bezorgd aan. Steven schraapte zijn keel.
"Loreneah?" zijn stem klonk bizar hoog. Vol vragen keek hij naar het afschuwelijke tafereel. Hij wilde niet eens denken aan wat het te betekenen had. Ineens kreeg hij get ijskoud, alsof hij net een liter ijskoude cola in één keer achterover had geslagen. Hij sloeg zijn ogen neer.
"Ik ben teruggekomen." zei hij, redelijk overbodig. "Niemand deed open. En ik kan niet..." Hij wierp een snelle blik op Andy. Hij had geen zin om uit te leggen waarom hij bij hem was. Hij beet op zijn lip en haalde diep adem.
"Ik wil Épica redden." zei hij toen. Loreneah hapte naar adem, maar dat negeerde hij.
"Ze is míjn vriendin!" het kwam er feller uit dan verwacht.
"Ik wil haar zien." voegde hij er nog aan toe, en toen keek hij weer op en zag dat de tranen over Loreneah's wangen liepen. Meteen begonnen zijn eigen ogen ook te prikken. Hij wilde niet denken aan de reden dat Loreneah huilde. Hij wilde het niet weten. Het mes op de grond, het bloed, Loreneah's tranen... Het maakte allemaal niet uit, als Épica maar in orde was.
"Loreneah?" vroeg hij zachtjes.
"Het spijt me!" riep Loreneah, en ze zakte snikkend in elkaar. Arjen greep haar arm, maar ze rukte zich los en liet zich voorover vallen op de koude tegelvloer.
"Loreneah?!" Steven's stem klonk nu ook dreigend. Hij voelde een enorm gevoel van angst en woede in zich oplaaien.
"Steven..." zei Arjen langzaam. "Épica is..."
"NEE!" schreeuwde Steven. Hij greep Arjen bij zijn shirt.
"Waar is ze?!" zijn stem sloeg over.
"De logeerkamer." zei Arjen kalm. Steven liet hem los. Hij keek naar zij handen. Ze trilden. Hij keek op naar Arjen, die zijn ogen sloot. Hij draaide zich om en rende naar de woonkamer. Joni zat
bij de deur.
"Steven!" riep ze verbaasd, maar Steven rende langs haar heen de logeerkamer in. Toen hij Épica zag liggen deinsde hij achteruit tot hij met zijn rug tegen de muur stond. Joni was hem gevolgd.
"Steven?" snikte ze voorzichtig.


Loreneah hoorde Steven schreeuwen vanuit de logeerkamer. Ze hoorde hoe zijn stem in zijn keel stokte en overging in een hartverscheurend gehuil. Ze drukte haar handen tegen de zijkanten van haar hoofd, maar het hielp niet.
"ÉPICAA!" klonk Steven's stem dramatisch door de muren heen. Loreneah tilde haar hoofd op. Arjen reikte haar een hand aan. Loreneah pakte zijn hand en liet zich overeind helpen. Langzaam strompelde ze naar de logeerkamer. Stephen zat ineengedoken tegen de muur en huilde met lange uithalen. Loreneah veegde met haar mauw over haar betraande wangen.
"Steven." zei ze zachtjes. "Het spijt me zo."
Steven keek op. Ineens stopte hij met huilen. De wanhoop op zijn gezicht maakte plaats voor woede. Hij beet op zijn lip en sperde zijn ogen wijd open. Langzaam kwam hij overeind. Loreneah deed instinctief een stapje achteruit.
"Jij..." fluisterde hij. "Jij hebt haar..."
Loreneah schudde haar hoofd. "Waar heb je het over?"
"Dit is allemaal jouw schuld!" schreeuwde Steven en hij rende de kamer uit. Loreneah rende achter hem aan, gevolgd door Arjen en Andy. Steven rende naar de gang en greep het mes dat Loreneah daar had laten vallen. Loreneah kreeg een akelig voorgevoel. Ze liep langzaam naar hem toe.
"Steven, wat ben je..."
"Blijf uit mijn buurt!" schreeuwde Steven. Hij richtte het mes dreigend op Loreneah. Loreneah sloeg ontzet haar handen voor haar gezicht en deinsde achteruit.
"Jij hebt haar vermoord." mompelde Steven, trillend van woede. "Het is jouw schuld!"
"Waar slaat dàt nou weer op?" Andy, die de hele tijd stil was geweest, deed verontwaardigd een stap naar voren.
"Kom op, Steven, Loreneah mocht Épica. Bovendien houdt ze van jou, zoiets zou ze nooit doen."
Steven begon steeds erger te trillen, maar hield het mes met beide handen op Loreneah gericht.
"We vinden het allemaal heel erg voor je, Steven." ging Andy verder, terwijl hij langzaam naar Steven toe liep.
"Maar je weet best dat dit niet Loreneah's schuld is, dus doe nou geen dingen waar je spijt van krijgt." Hij stond inmiddels voor Stephen en pakte zonder zichtbare twijfel zijn handen vast.
"Geef dit maar even aan mij." zei hij met een onzekere glimlach. Steven's ogen werden groter terwijl Andy voorzichtig het mes uit zijn handen trok. Toen hij het mes eenmaal had deed Andy een stap opzij en slaakte een zucht van opluchting. Loreneah keek verbaasd toe hoe de tranen geluidloos over Steven's wangen stroomde en hij langzaam in elkaar zakte. Naast zich hoorde ze een snik van Joni, die naar Steven toe rende en zich naast hem op haar knieën liet vallen en haar armen om hem heen sloeg. Loreneah volgde haar voorbeeld. Zo zaten ze daar een tijdje. Toen Loreneah weer opkeek, zag dat Arjen en Andy elkaar ongemakkelijk aankeken, en onwillekeurig krulde haar mondhoeken om in een glimlach, maar het lachen verging haar snel, toen ze de tuindeur dicht hoorde slaan, gevolgd door voetstappen in de woonkamer.