Hoofdstuk 3

Loreneah plofte op haar bed neer en zette haar tas op de grond. Ineens voelde ze hoe moe ze was. Ze schopt haar schoenen uit en liet zich achterover op het bed vallen.  Ze dacht aan Joni, en aan Nina. Bizar dat ze allebei vermist werden. En uitgerekend nu ze bij Steven was... Moeizaam kwam ze overeind, kleedde zich uit en ging onder de dekens liggen. Verward staarde ze naar het plafond. Ze was doodmoe, waarom kon ze nou niet slapen? 

Ze boog zich voorover om haar camera uit haar tas te pakken, ze moest aan iets anders denken. Ze bekeek de filmpjes die ze bij het concert had gemaakt, en meteen verscheen er een glimlach op haar gezicht. Haar blik gleed naar de nieuwe bassist. Waarom zouden ze Martin vervangen hebben? Misschien wilde hij niet meer verder.

Loreneah schrok op uit haar overpeinzingen, boven haar hoorde ze gebonk. Ze dacht even na, zat er nou nog een kamer boven haar? Misschien ging er iemand naar de wc... Ze kwam half overeind en luisterde aandachtig. Weer hoorde ze het, deze keer duidelijker. Voetstappen, alsof er iemand over het dak liep. Loreneah wierp een blik op haar mobiel; kwart over twee. Onwillekeurig lachte ze om haar eigen gedachten, wie kon er nu nou nog op het dak lopen? Ineens hoorde ze het weer, maar deze keer harder, een geluid alsof er iets of iemand op het dak viel, gevolgd door het geluid van brekend glas. Ze kneep haar ogen tot spleetjes, hoorde ze nou een stem? 

Loreneah schudde haar hoofd. Ze hoorde niks meer, ze moest het zich verbeeld hebben. Het was al laat, en ze had een lange dag gehad. Ze stopte haar camera terug in haar tas en ging weer liggen. "Ga slapen." zei ze tegen zichzelf. Ze draaide zich op haar zij en trok de deken hoog op. Langzaam vielen haar ogen dicht...

Steven schrok wakker, zijn ademhaling gierde door zijn borst. Hij had iets weer iets gehoord hij wist het zeker. Hij keek op de klok, het was tien voor vier. Steven slaakte een diepe zucht. Misschien moest hij eens met iemand gaan praten, hij had al maanden nachtmerries. Of nou ja, nachtmerries. Hij schrok wakker van geluiden op het dak, maar hij had geen idee hoe dat kwam. Vaak hoorde hij na even luisteren niks meer, dus nam hij aan dat hij het had gedroomd. Zo ging het bijna iedere nacht. Hij wilde net weer gaan slapen, toen hij zich realiseerde dat hij uitgedroogd was. Geeuwend kwam hij overeind en liep naar beneden. In de keuken schonk hij zichzelf een glas sinaasappelsap in. Zijn oog viel op een ander glas dat op het aanrecht stond.

Dat is raar, dacht hij, ik heb de glazen van mij en Loreneah in de vaatwasser gezet, en verder stond er niets meer. Zeker over het hoofd gezien. Steven pakte het glas en zette het in de vaatwasser. Toen pake hij zijn eigen glas en nam het mee naar de woonkamer en plofte neer op de bank. Hij keek om zich heen. De gordijnen waren open en de maan scheen de kamer op de glanzende laminaatvloer. De vloer was brandschoon; hij was diezelfde middag nog gedweild, maar bij de schuifdeur naar de tuin lag een hoopje dikke zwarte aarde...