Hoofdstuk 6

"Dus... misschien heeft al eerder iemand zich aan die glasscherf gesneden..." opperde Loreneah. Steven zweeg. Ze liepen door de drukke winkelstraat van Amersfoort. Loreneah probeerde logische verklaringen te vinden voor de warrige gebeurtenissen van die ochtend. 

"Hoe verklaar je de vlek dan?" vroeg Steven.

Loreneah dacht even na. "Het hóeft geen bloed te zijn..."

"Wat dan wel?" vroeg Steven. "Koffie?"

Loreneah slaakte een diepe zucht. "Oké, wat denk jij dan?"

Steven sloeg zijn ogen neer. "Ik weet het niet. En ik weet ook niet of ik het wíl weten."

Loreneah haalde haar schouders op. Een tijdje liepen ze zwijgend door. 

"Hé Steven, is dat niet je pa?" Loreneah keek door de etalageruit van een hovenierszaak. Steven volgde haar blik. Ze had gelijk, zijn vader stond in de rij voor de kassa. Steven kneep zijn ogen tot spleetjes. Wat had hij nou in zijn handen? Aarzelend duwde hij de glazen deur open en stapte naar binnen. Loreneah volgde hem. 

"Hé pa." Steven's vader draaide zich met een ruk om.

"Steven! Wat uh.... Wat doe jij hier?" Steven trok een wenkbrauw op.

"Ik ga zo met Loreneah naar de film, tot die tijd kijken we een beetje rond... Maar wat doe jij hier?" Steven's vader deed een stap achteruit. Steven zag dat hij hinkte.

"Ik moest even iets kopen." Hij hield een grote rode heggeschaar omhoog.

"Het is voor een nogal hardnekkige... Uh... Tak."

"Nou, daar zul je geen last meer van hebben." zei de lange, kale man achter de toonbank. "Met dit juweeltje kun je zelfs staalkabels doorknippen." De verkoper pakte de heggeschaar aan alsof het een pasgeboren baby was. Loreneah wierp Steven een veelbetekenende blik toe. Steven grijnsde terug en richtte zich weer tot zijn vader. 

"Uh... Pa, wat heb je met je knie?" Stevens vader keek verwilderd op. "Mijn knie?"

"Je hinkt." verklaarde Steven. Zijn vader keek omlaag, alsof hij zijn knie nu pas zag.

"Oh dat..." mompelde hij. "Gevallen."

Steven knikte langzaam. "Gevallen..."

"Zeg Meneer, wilt u dit nog afrekenen?" de verkoper tikte ongeduldig met zijn nagels op de toonbank.

Steven sloeg zijn ogen ten hemel. "Achja, dan gaan wij weer verder."

Zijn vader knikte verward. "Ja... Tot vanavond." mompelde hij.

"Tot vanavond." zei Steven langzaam.

"Oké, hij deed raar." zei Steven toen ze weer buiten stonden.

"Hoezo raar?" vroeg Loreneah.

"Ik weet niet." zei Steven aarzelend. "Anders..."

"Sorry hoor, zijn raarheid viel me vast niet op omdat hij werd overtroffen door die verkoper. Wat een engerd!"

Steven lachte. "Inderdaad! Die hield wel erg van heggescharen; 'Met dit juweeltje kun je zelfs staalkabels doorknippen...'" 

Loreneah proestte het uit. "Oké, zo vind ik je eng!"

Steven glimlachte. "Ja ik ook, laten we maar vast naar de bioscoop gaan."

"Ja," antwoordde Loreneah, nog steeds lachend. "Weet je zeker dat je niet liever naar een thriller gaat?"

"Nee man," zei Steven stoer. 'Chick-flicks zijn cool."