Hoofdstuk 5

Steven slaakte een diepe zucht van opluchting. "Dus je bent oké?"

"Ja hoor, alive and kicking." giechelde Épica.

"Oké. Ik eh... Ik moet ophangen denk ik." Steven wierp een nerveuze blik op Loreneah, die ongeduldig met haar nagels op het tafelblad tikte.

"Oké." zei Épica. "Maak je geen zorgen, ik red me wel."

"Mooi." mompelde Steven. "Ik hou van je."

Loreneah kuchte.

"Ik ook van jou." zei Épica.

Steven hing op. 

"Sorry hoor." zei Steven geprikkeld. "Ik mag toch wel bezorgd zijn?"

"Ja hoor." zei Loreneah.

"Bezorgdheid siert een jongen."

"Weet je zeker dat je nog steeds naar de bioscoop wilt?" vroeg Loreneah aarzelend?

"Ja." zei Steven vastbesloten. "We kunnen allebei wel wat afleiding gebruiken."

Loreneah knikte. "Ja, da's waar."

Steven deed de deur open en Loreneah liep langs hem heen naar buiten. Steven kwam achter haar aan en trok de deur achter zich dicht.

"Wat is dit?" Loreneah hurkte bij een roodbruine vlek op de tegels voor het huis, het zag eruit alsof er een vloeistof van een grote hoogte op was gevallen. Steven fronste.

"Dit zat er gisteren nog niet..."

Loreneah boog voorover om de vlek beter te kunnen bekijken en steunde op haar hand. Meteen voelde ze een stekende pijn in haar handpalm. Ze trok haar hand terug en verloor haar evenwicht. Steven pakte haar bij haar pols en hield haar tegen. 

"Wat is er?" vroeg hij geschrokken. Loreneah kwam overeind en bekeek haar hand. Er zat een diepe snee in.

"Je bloedt!" riep Steven "Gaat het wel?"

Loreneah keek naar de plek waar ze haar hand had neergezet. 

"Glas." zei ze verbaasd. Steven volgde haar blik, een paar centimeter van de vlek glinsterde een glasscherf. Loreneah pakte de scherf en hield hem tegen het licht.

"Loreneah..." begon Steven. Zijn stem trilde.

"Zei je vanmorgen niet dat je vannacht... Glas hoorde breken?"

Loreneah gaf geen antwoord. Ze staarde gefascineerd naar de doffe scherf. Ineens liet ze hem vallen en sloeg haar hand voor haar mond.

"Steven, op deze scherf zit veel meer bloed dan van mijn hand af kan zijn gekomen!"

Steven raapte de scherf op en kraste met zijn nagel over het gladde oppervak.

"Oh mijn God!" riep hij geschokt.

"Loreneah... Dit bloed is... Dit bloed is... Opgedroogd!"