"Jullie raden nooit welke film ik vandaag heb gezien." zei hij met een grote grijns. "Confessions Of A Shopaholic." Steven's moeder keek Loreneah achterdochtig aan.
"Het was níet mijn idee!" zei ze snel. "Steven wilde hem zelf zien!" Steven knikte.
Steven's vader lachte zachtjes.
"Is het nog gelukt met die tak?" vroeg Steven.
Steven's vader keek verbaasd op. "Tak? Welke tak?"
Steven trok een wenkbrauw op. "Die waar je die nieuwe heggeschaar voor hebt aangeschaft?"
Stevens vader wierp zenuwachtig een blik op zijn vrouw. "Uh... Ja, dat is gelukt."
Steven's moeder keek haar man verbaasd aan. "Nieuwe heggeschaar? Ik helemaal geen nieuwe heggeschaar gezien, je kwam met lege handen thuis."
Er viel een ongemakkelijke stilte. Loreneah wierp een verwarde blik naar Steven.
"Ik uh... Heb hem teruggebracht." zei Steven's vader uiteindelijk. "Ik vond hem toch niet zo fijn."
"Hoe wist je dat dan?" vroeg Steven "Je had hem toch nog niet uitgeprobeerd?"
"Ik had er geen goed gevoel over." zei Steven's vader nors.
"Waarom heb je hem dan in de eerste plaats gekocht?" vroeg Steven dwingend.
"Ik had een nieuwe heggeschaar nodig voor die tak, dat heb ik toch al verteld?"
"Lukte dat dan niet met onze oude heggeschaar?" ging Steven door.
Zijn vader hakte driftig met zijn mes in zijn biefstuk.
"Nee." zei hij geïrriteerd. "Anders had ik toch geen nieuwe nodig?"
Steven fronste zijn wenkbrauwen. "Maar je zei net nog dat het gelukt was met die tak. Hoe heb je dat dan voor elkaar gekregen?"
"Wat is dit voor kruisverhoor!?" schreeuwde Steven's vader. Hij gooide met een kletterend geluid zijn mes op tafel. "Het is maar een heggeschaar!" snauwde hij. Hij stond op en verliet de kamer.
"Dat moest hij eens tegen die verkoper zeggen." fluisterde Steven
"Steven?" zei zijn moeder ontzet. "Waar was dat nu weer goed voor?"
Ze stond ook op, pakte haar bord en dat van haar man en liep naar de keuken.
Loreneah slikte moeizaam een hap droge aardappel door. Het was alsof haar keel werd dichtgeknepen. Ze keek opzij naar Steven, die roerloos naar zijn bord staarde.
"Heb jij nog honger?" vroeg hij zachtjes.
Loreneah schudde haar hoofd. Steven stond op en bracht zwijgend zijn bord naar de keuken. Loreneah volgde zijn voorbeeld.
Steven liep zenuwachtig rondjes door zij kamer. Loreneah zat in een hoekje op de grond.
Steven schudde fronsend zijn hoofd.
"Het klopt niet!" zei hij wanhopig. "Eerst koopt hij een heggeschaar bij een dure winkel, om een tak door te knippen, dan worden toevalling met diezelfde heggeschaar de bovenleidingen doorgeknipt, de heggeschaar wordt daar in de bosjes gevonden, en mijn vader komt met lege handen terug uit de stad. Teruggebracht! Maar hij heeft wèl die tak door kunnen knippen. Hoe dan?" Steven hief met een dramatisch gebaar zijn handen op. "Met zijn tanden?"
Hij wierp een nijdige blik op het plafond. Er klonk gestommel op het dak.
"Maar waarom zou je vader in Godsnaam die bovenleidingen doorknippen?" vroeg Loreneah.
"Weet ík veel?" zei Steve fel. "Waarom zou hij panten in potten op het dak zetten? Dat slaat ook nergens op, maar dat doet hij óók!"
Loreneah sloeg zwijgend haar ogen neer.
"En dan ook die bebloedde glasscherf, het glas in de keuken, en de geluiden 's nachts." mompelde Steven. "Het lijkt erop dat hij 's nachts ook met die planten bezig is..."
Loreneah knikte bedachtzaam. "Dat verklaart het glas in de keuken, de aarde voor de schuifdeur, de geluiden, en als de geluiden die ik hoorde klopten ook dat hij hinkt."
Steven keek haar vragend aan.
"Ik hoorde ineens een harde klap, waarschijnlijk is hij toen gevallen." legde ze uit. "Bovendien hoorde ik ook brekend glas, dat verklaart de glasscherf."
"Behalve het feit dat er bloed op zat." zei Steven cynisch. "En trouwens, er lag maar één glasscherf, waar is de rest dan?"
Loreneah dacht na. "Misschien heeft hij de rest al opgeruimd, en heeft hij deze over het hoofd gezien... En dan heeft hij zich misschien gesneden aan degene die er nog lag...?"
"Klinkt bijna logisch..." gaf Steven toe. "Maar dan weten we nog steeds niet waarom hij de bovenleidingen heeft doorgeknipt. Bovendien..."
"Bovendien wat?" vroeg Loreneah.
Steven keek verbitterd voor zich uit. "Vond jij die glasscherf eruit zien alsof iemand zich er alleen maar aan gesneden had?"
Steven rende haastig de trap af.
"Wacht nou even!" hijgde Loreneah.
Steven liep naar de voordeur en legde zijn hand op de klink.
"Kan hij ons niet zien vanaf het dak?" vroeg Loreneah zenuwachtig.
Steven schudde zijn hoofd. "Het dak is best wel groot, en de container staat onder een afdakje. Bovendien heeft hij waarschijnlijk alleen maar aandacht voor zijn plantjes."
"Oké dan." zei Loreneah. Steven opende de deur. Langzaam stapten ze het schemerdonker in. Steven drukte zich tegen de muur en schuifelde richting de container, Loreneah volgde hem. Ze hoorden Steven's vader over het dak lopen. Af en toe lachte hij. Steven keek omhoog met half toegeknepen ogen.
"Hij heeft wel heel veel lol met z'n plantjes hè?" Loreneah knikte onzeker.
Steven liet de muur los en deed de container open. Hij zag precies wat hij verwachte; de overige glasscherven. Loreneah keek ook in de container. "Oké, je had gelijk." zei ze. "Wat weten nu meer dan dat we net wisten?" Ze rilde. Steven gaf geen antwoord.
"Wacht eens even..." mompelde hij. "Waar heb je die zaklamp?" Loreneah reikte hem een grote zwarte zaklamp aan en wreef over haar armen.
Steven klikte de zaklamp aan een richtte de lichtbundel op de glasscherven. Zijn adem stokte in zijn keel. Loreneah sloeg ontzet haar handen voor haar mond.
"J-Je kan me veel vertellen." zei Steven met trillende stem. "Maar dit krijg je niet voor elkaar door je simpelweg te snijden aan een glasscherf."
Loreneah schudde haar hoofd. Ze staarde angstig naar de scherven, die stok voor stuk aan een kant helemaal onder het opgedroogde bloed zaten."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten