"Vast wel." zei Arjen. "En anders ga je gewoon met ons mee."
Loreneah grijnsde. "Of ik ga gewoon op het station slapen tot ik de trein van zes uur kan nemen." lachte ze.
"Nee!" zei Arjen beslist "Dat zou ik mezelf echt nooit vergeven!"
Loreneah glunderde. "We halen het vast wel." zei Tom. Arjen knikte.
Terwijl ze over de felverlichte straat slenterden viel Loreneah's oog op een aanplakbiljet dat aan een muurtje zat bevestigd. Het ging om een meisje dat vermist werd. Loreneah zette een paar stappen richting het muurtje.
"Wat ga je doen?" vroeg Arjen. Hij bleef staan.
"Loop maar door hoor," zei Loreneah. "Ik haal jullie zo wel in.
Arjen bleef staan. Loreneah grijnsde onwillekeurig, tot ze het gezicht op het aanplakbiljet zag. Ze herkende de blonde krullen meteen en haar hart sloeg een slag over.
"Gaat het wel?" vroeg Arjen.
"Uh... ja." zei Loreneah, en ze scheurde haar blik los van het aanplakbiljet.
"Ik kom al."
Loreneah liet haar vinger over het bord met treintijden glijden. "Spoor 9" zei ze opgewekt. "Ik ben nog op tijd!" Arjen pakte zijn mobiel uit zijn broekzak. "Ik geef je mijn nummer," zei hij "Bel me als je bent aangekomen, oké?" Loreneah knikte. "En als er iets misgaat moet je ook bellen." Loreneah knikte opnieuw. "Bedankt." mompelde ze. Arjen stak zijn armen uit. "Leuk dat je er was." Loreneah omhelsde hem. "Vond ik ook, ik kom zo snel mogelijk weer. En laat me weten wanneer de EP uitkomt!" Arjen liet haar los en knikte. Loreneah zwaaide en liep de trap af naar spoor 9. De trein stond er nog niet, dus deed ze de oordopjes van haar MP3-speler in en ging zitten op een bankje. Naast haar zat een vrouw van rond de veertig. Ze nam Loreneah zorgvuldig op en keek toen om zich heen, alsof ze verwachtte nog iemand te zien. Loreneah grijnsde. Die vrouw vroeg zich vast af wat een meisje van haar leeftijd om één uur 's nachts in haar eentje op het station te zoeken had. Ze had het eerst ook wel een beetje eng gevonden om in haar ééntje van het station naar het zaaltje te lopen, vooral omdat ze erg goed was in verdwalen, maar het was haar gelukt, en ze was blij dat ze het gedaan had. Even dacht ze aan het meisje op het aanplakbiljet. Zou zij ook in haar eentje over straat hebben gelopen? Of misschien 's nachts met de trein hebben gerezen?
De trein reed het station binnen en kwam schokkend tot stilstand. Loreneah hees haar tas op haar schouders en stapte de trein in. Ze zette haar MP3-speler uit en viste haar mobiel uit haar broekzak.
Steven staarde glazig naar zijn beeldscherm. Het meisje op het beeldscherm staarde glazig terug. "Ik hou van je." mompelde hij in het microfoontje.
"Ik ook van jou." mompelde ze terug.
Steven schrok op van zijn mobiel die overging.
"Loreneah." las hij op zijn schermpje.
"Hallo?"
"Hai!" klonk het opgewekt aan de andere kant van de lijn. "Ik stap net in de trein, ben om tien over één daar!"
"Oké," zei Steven. "Dan haal ik je zo op. Hoe was het concert?"
Het meisje op het beeldscherm trok een pruillipje.
"Het was ècht mégavet!" gilde Loreneah enthousiast. "Maar daar vertel ik je zo nog wel meer over."
Steven lachte. "Oké, ik zie je zo."
"Oké, tot zo!"
Steven hing op en richtte zich weer op zijn beeldscherm.
"Ik moet weg." zei hij met een zielig stemmetje.
"Oh." zei Épica beteuterd.
"Slaap lekker." zei Steven, en hij sloot de computer af en liep naar beneden. Op de trap stond hij stil. Hij hoorde gestommel op het dak. Was zijn vader nou nog steeds met zijn gestoorde hobby bezig? Het was tien voor één! Steven luisterde opnieuw. Hij hoorde niks meer. Misschien had hij het zich dan toch verbeeldt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten