"Wat betekent dit?" vroeg Loreneah radeloos."Wat is hier aan de hand?"
Steven schudde zijn hoofd. "Er moet een logische verklaring voor zijn." zei hij vastbesloten. "Mijn vader zou nooit..."
"Dat weet ik wel." zei Loreneah. "We komen er wel uit."
Steven sloeg zijn handen voor zijn mond. "Ik wil het niet eens weten."
Loreneah voelde iets trillen in haar broekzak. Haar telefoon.
"Hallo?"
"Hé, Loreneah, had je me gebeld?" Arjen's stem klonk door de telefoon.
Steven keek Loreneah vragend aan.
"Arjen." fluisterde ze, wijzend naar haar mobiel.
"Nee... Niet sinds gisteravond..." mompelde Loreneah vertwijfeld.
"Oh... Ik had een gemiste oproep van je..."
"Oh, je staat bovenaan mijn lijst." zei Loreneah. "Dat was waarschijnlijk per ongeluk."
"Oké." zei Arjen. "Gaat het wel? Je klinkt een beetje trillerig."
"Ja hoor." zei Loreneah, haar stem klonk onnatuurlijk hoog.
"Oké... Als er iets is kun je gewoon bellen hè?" zei Arjen vertwijfeld.
"J-ja. Oké." Loreneah wilde net ophangen toen haar ineens iets tebinnen schoot.
"Arjen?"
"Ja?"
"Waarom... Waarom hebben jullie Martin vervangen?" Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn.
"Hij kwam een paar weken geleden ineens niet meer opdagen voor de bandrepetities. Sindsdien hebben we niks meer van hem gehoord." Loreneah kon haar oren niet geloven.
"Hè? Maar je kunt toch bellen?"
"Ja natuurlijk!" zei Arjen. "Alsof we dat niet geprobeerd hadden, maar hij nam niet op, we kregen altijd na één keer overgaan de voicemail." Arjen zweeg even. "Hij deed de laatste tijd steeds een beetje negatief, over alles." ging hij verder. "Hij was snel op zijn tenen getrapt, en we hadden de hele tijd ruzie. Toen hij niets meer van zich liet horen namen we aan dat hij ermee wilde kappen. Totdat..."
"Totdat wat?" vroeg Loreneah nieuwgierig.
Arjen haalde diep adem. "Totdat hij door zijn ouders als vermist werd opgegeven."
Loreneah hapte naar adem.
"Wat?" vroeg Steven geschrokken, maar Loreneah schudde haar hoofd.
"Hij is nog steeds niet terecht." zei Arjen bitter. "En ondertussen spelen wij gewoon door, met onze nieuwe bassist. Omdat we dachten dat hij ons liet zitten. We waren zelfs kwaad op hem!" Arjen's stem sloeg over. "We hadden beter moeten weten, ik weet best dat Martin ons nooit zomaar zou laten zitten, zo is hij niet! Nu lopen wij wat aan te klooien met onze nieuwe bassist, terwijl Martin... We weten niet eens of hij nog leeft!"
"Hée, rustig maar!" zei Loreneah sussend. "Het is niet jouw schuld. Het is niet jullie schuld."
Aan de andere kant van de lijn bleef het stil.
"Neem het jezelf niet kwalijk, Arjen." Loreneah's ogen begonnen te prikken. "Daar heeft Martin helemaal niets aan. Zelfs al waren jullie kwaad op hem, toen was hij waarschijnlijk al verdwenen en konden jullie niets meer doen."
"Maar we hebben niet eens geprobeerd hem te kunnen vinden!" riep Arjen gesmoord.
"Jullie hebben geprobeerd hem te bereiken, meer konden jullie niet doen. Zomaar in het wilde weg gaan zoeken, dat heeft geen zin, hij kan overal zijn!"
"Je hebt gelijk." zei Arjen zachtjes.
"Het komt wel goed." zei Loreneah, hoewel ze er zelf aan twijfelde. "Martin komt wel boven water."
"Ik hoop dat je gelijk hebt." mompelde Arjen. "Maar ik moet ophangen."
"Oké." zei Loreneah. "Sterkte..."
"Dankje..." zei Arjen. Loreneah hing op.
"Wat is er aan de hand?" riep Steven verward. "Is Martin...?"
Loreneah knikte somber.
"Ja, Martin is ook verdwenen. Een paar weken geleden al."
"Ook van de conventie..." mompelde Steven.
Loreneah knikte.
"We moeten iets doen!" riep Steven vastbesloten.
"Wat dan?" vroeg Loreneah wanhopig. "We weten niks!"
"Jawel!" riep Steven. "De link tussen de mensen die ontvoerd worden, allemaal mensen van de conventie! Dat kunnen we op z'n minst tegen de politie zeggen!"
"En dan?" zei Loreneah cynisch. "Dan moeten ze alle mensen die ook ooit op de conventie zijn geweest bodyguards geven?"
Steven haalde zijn schouders op. "Misschien kan het ze helpen om de zaak op te lossen."
"Oké." zei Loreneah. "Maar morgen dan, oké. Het is al tien uur geweest."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten